Sabah aynaya baktığınızda ilk gördüğünüz şey ne oluyor?

Gözleriniz mi…
Gülüşünüz mü…
Yoksa hemen dikkatiniz beğenmediğiniz yerlere mi gidiyor?

Belki karnınıza…
Belki basenlerinize…
Belki cildinizdeki küçük bir lekeye…

Çoğumuz aynaya kendini görmek için değil, kendinde bir kusur bulmak için bakıyor. Zamanla bu öyle alışılmış bir hâl alıyor ki, en acımasız eleştirmeni oluyor kendinin. Çünkü yıllar boyunca bize örtük öğretilen şey "güzel görünmenin" değerli olmakla aynı anlama geldiği oldu.

Oysa bir insanın değeri, beden ölçüleriyle belirlenmez.

Ama ne yazık ki bunu bilmek ile buna inanmak aynı şey değildir.

Birçok kadın, kendisini sadece aynadaki görüntüsü üzerinden değerlendirmeye başlıyor. O gün tartıda gördüğü rakam, ruh hâlini belirliyor. İstediği kıyafet üzerine olmadığında kendisini başarısız hissediyor. Fotoğraf çektirmekten kaçıyor, aynaya küskün bakıyor ve zamanla bedenini bir yaşam alanı değil, düzeltilmesi gereken bir proje gibi görmeye başlıyor.

İşte beden algısı tam da burada devreye giriyor.

Beden algısı; aynada gördüğünüz bedeninizden çok, bedeniniz hakkında ne düşündüğünüzdür. Aynı fiziksel özelliklere sahip iki kadından biri kendini güçlü, zarif ve güzel hissederken diğeri sürekli eksik, yetersiz ve değersiz hissedebilir. Çünkü beden algısını oluşturan şey yalnızca beden değildir; çocukluğunuzdan bugüne kadar duyduğunuz sözler, yaşadığınız deneyimler ve kendinizle yaptığınız iç konuşmalardır.

Belki çocukken size "Biraz tombişsin." dendi. Belki ergenlikte sürekli başkalarıyla kıyaslandınız. Belki doğumdan sonra değişen bedeniniz yüzünden kendinizi tanıyamadınız. Belki de sosyal medyada gördüğünüz kusursuz bedenler, kendi bedeninizi sevmenizi her geçen gün biraz daha zorlaştırdı.

Bütün bunlar farkında olmadan zihninizde bir ses oluşturdu.

Ve belki de o ses bugün hâlâ size aynı şeyi söylüyor olabilir:

"Daha zayıf olsaydın daha mutlu olurdun."

"Biraz daha güzel olsaydın daha çok sevilirdin."

"Şu kusurun olmasaydı daha değerli olurdun."

Peki gerçekten öyle mi?

Etrafınıza şöyle bir dönüp baktığınızda, çok güzel olduğunu düşündüğünüz ama kendine güvenmeyen kadınlar görmediniz mi hiç?

Ya da fiziksel olarak sıradan görünmesine rağmen girdiği her ortamda ışığıyla dikkat çeken insanlar...

Çünkü insanları etkileyen şey yalnızca dış görünüş değildir. Kendini kabul edebilen, kendine saygı duyan ve kendisiyle barışık olan insanlar bulundukları ortama bambaşka bir enerji taşırlar.

Bedeniniz Düşmanınız Değil, Yuvanızdır

Bedenimizi yalnızca görünüşü üzerinden değerlendiriyoruz. Oysa bu beden yıllardır bizi taşıyor.

Bizi sevdiklerimize sarılmaya götürüyor.

Merdiven çıkıyor.

Koşuyor.

Ağlıyor.

İyileşiyor.

Anne oluyorsa bir can büyütüyor.

Hastalanıyor, toparlanıyor ve her şeye rağmen yaşamaya devam ediyor.

Buna rağmen çoğu zaman ona teşekkür etmek yerine onu eleştiriyoruz. Aynanın karşısına geçtiğimizde önce kusurlarımızı görüyoruz.

Karnımızı, bacaklarımızı, kollarımızı…

Oysa aynı bedene hiç şu sözlerle bakmayı denedik mi?

"İyi ki varsın."

"Bugüne kadar beni taşıdığın için teşekkür ederim."

Belki de en çok ihtiyacımız olan şey, bedenimizi değiştirmekten önce ona bakışımızı değiştirmektir. Çünkü bedeniyle savaşan bir kadın, aslında kendisiyle savaşır. Ve insan, kendisine karşı verdiği hiçbir savaşı kazanamaz.

Kendini sevmek; aynaya bakıp her hâlini kusursuz bulmak değildir. Kendini sevmek, eksik gördüğün yönlerin olsa bile kendine saygını kaybetmemektir. Sağlıklı olmak istemek elbette çok değerlidir. Daha fit olmak istemek, kendine bakmak, spor yapmak, iyi beslenmek de öyledir. Ancak bunları kendinden nefret ettiğin için değil, kendine değer verdiğin için yaptığında gerçek dönüşüm başlar.

Belki de bugün kendinize verebileceğiniz en büyük hediye, aynaya baktığınızda ilk kez kusurlarınızı değil; kendinizi, gözlerinizi görmeye çalışmaktır.

Çünkü gerçek güzellik; mükemmel ölçülere sahip olmak değil, kendinizle kurduğunuz ilişkinin güzelliğidir.

Unutmayın…

Bedeniniz, hayatınız boyunca yaşayacağınız tek evdir. Onu sürekli eleştirerek değil, anlayarak güzelleştirebilirsiniz.

Çünkü bir kadın bedeniyle barıştığında yalnızca aynadaki görüntüsü değişmez; yürüyüşü değişir, sesi değişir, duruşu değişir, ilişkileri değişir ve en önemlisi kendine bakışı değişir.

Bedeninizi sevmeyi öğrendiğinizde yalnızca aynaya değil, hayata da bambaşka bir yerden bakmaya başlarsınız.